De tekenkunst van Eva Gans vertoont verwantschap met uitingen in de randgebieden van de beeldende kunst.
Zij lijken dan ook op kindertekeningen, naïeve kunst, de zondagsschilderkunst en de art brut.
Dit geldt niet alleen voor de vorm maar tevens voor de inhoud die sterk anekdotisch van aard is.
In tegenstelling tot de lijn in het werk van andere tekenaars, heeft de lijn in de tekeningen van Eva Gans een autonome waarde: hij staat op zichzelf zonder relatie met de vele betekenissen, die de lijn in de loop van de tijd heeft verworven.
Dit verklaart de afwezigheid in haar werk van competitieve factoren: de neiging om vorm en inhoud in de uitingen van de traditionele beeldende kunst na te volgen.